روش های مدیریت کالای مازاد؛ اهدا به خیریه ها و سایرین
معمولا موسسات خیریه و گاهی افرادی به صورت داوطلب و خودجوش، اقدام به جمع آوری کالای مازاد با هدف رسانیدن به دست نیازمندان می کنند. این روش کمک کننده و خوب هست اما کافی نبوده و در مواردی اشکالاتی به همراه دارد. از جمله :
مسئله ی حمل و نقل و لجستیک و انبارداری: این موسسات و افراد همواره در مبادله کالا دچار مشکل هستند. از آنجایی که کار آنها به صورت غیرانتفاعی (بدون درآمد) است، و انتقال کالا همواره هزینه دارد و بعضا این هزینه سنگین می باشد (مثلا مبلمان، تخت و کالاهای بزرگ)، گاهی توان دریافت یک کالای کاملا رایگان را هم ندارند. از طرفی در ترافیک و شلوغی این روزگار شهرها و همچنین ترافیک کاری و مشغله ی شهروندان، تحویل به صورت حضوری توسط افراد نیز سخت و بعضا غیرممکن است. پرداخت همین هزینه ی حمل نیز برای برخی خانواده هایی که تمایل دارند کالای خود را به رایگان اهدا کنند نیز ممکن نیست. دربارهی کالاهای بزرگ یا حتی کوچک، مشکل انبارداری نیز وجود دارد. ممکن است در لحظه فرد مناسبی برای اهدا در دسترس نباشد و آن وقت است که موسسه جایی برای نگهداری ندارد.
عدم دسترسی و شناخت: اطلاع رسانی موسسات خیریه ای که امکان تحویل لباس را دارند آنقدر نیست که به گوش تمامی شهروندان برسد. گاهی حتی افراد اطلاع ندارند که چنین گزینه ای وجود دارد و یا حتی به آن فکر نکرده اند و تصور می کنند با قرار دادن کالای مازاد خود کنار مخزن زباله، نیازمندی به آن دسترسی پیدا خواهد کرد. این درحالیست که بسیاری از کالاها پس از رهاسازی کنار مخازن، سرنوشتی جز دفن در لندفیل نخواهند داشت.
عدم تناسب اهداکننده و گیرنده: در بسیاری اوقات ما کالاهایی داریم که برای فرد گیرنده مناسب نیستند و اگر بدون توجه به این نکته همه را به امید رسیدن به فرد مناسب به خیریه اهدا کنیم احتمال اینکه باز هم بخش زیادی از آن سر از لندفیل در بیاورد بسیار است. مثلا دربارهی لباس، احتمال دارد بخشی از لباس ما نیازمند تعمیر باشد و شاید حتی علت دور انداختن آن نیز همین پارگی یا آسیب دیدگی ست یا حتی تغییر سایز عامل مصرف نکردن برخی لباس هاست و ما امکان لازم برای متناسب سازی سایز لباس را نداشته باشیم؛ و متعاقبا احتمال دارد برای فرد گیرنده نیز امکان تعمیر یا تغییر سایز لباس وجود نداشته باشد. رنگ، جنس، یا حتی عوامل فرهنگی نیز تاثیرگذار هست. بارها دیده شده در مواقعی مثل سیل یا زلزله افراد اقدام به ارسال لباس و ملزومات نو و دست دوم به مناطق آسیب دیده می کنند بدون آنکه از خود بپرسند که آیا مثلا فلان لباس در این منطقه پوشیده می شود یا به لحاظ فرهنگی و زیستی با پوشش مردم آن منطقه در تضاد است. خیریه ها هم سیستم درست و درمانی برای این کار ندارند و معمولا تعداد موسساتی که لباس دست دوم برای اهدا قبول می کنند هم بسیار اندک بوده و در تمام مناطق و شهرها نیست. لباس فقط یک مثال است و بحث عدم تناسب میان اهداکننده و گیرنده، درباره ی کالاهای بسیاری صادق است.
ادامه دارد … مطالب مرتبط
راههای ارتباطی:
